Diety Przyroda i zwierzęta Zdrowie w praktyce Przepisy Lifestyle Dziecko/Ciąża Rak/Nowotór/Guz Podróże Pasożyty

Mniszek pospolity jest rośliną wieloletnią. W Polsce jest pospolitym chwastem rosnącym na poboczach dróg, łąkach i trawnikach.
Mniszek tworzy pionowy, walcowaty, mięsisty korzeń, z którego na wiosnę wyrasta rozetaliści odziomkowych, a później kilka pędów kwiatonośnych. Liście są w zarysie lancetowate lub podłużnie lancetowate, mniej lub bardziej głęboko wcinane, połyskujące ,zielone.  Kwitnie od kwietnia do lipca, później ponownie.
W całej roślinie znajduje się biały gorzki, piekący sok mleczny.

Do celów leczniczych zbiera się jesienią korzenie roślin starszych, wykopując je z ziemi, myje, usuwa części nadziemne i suszy w suszarni ogrzewanej lub w warunkach naturalnych.
Otrzymuje się korzeń mniszka pospolitego - Radix Taraxaci. Na wiosnę, gdy roślina wytworzy rozetę liści i wykształci pędy z koszyczkami kwiatowymi w stanie pąków, ścina się całą część nadziemną i suszy w cieniu i przewiewie. Otrzymuje się ziele mniszka pospolitego - Herba Taraxaci. Jeżeli po zbiorze ziela odrzucimy pędy kwiatowe, to otrzymamy po wysuszeniu liście mniszka pospolitego - Folium Taraxaci. W okresie kwitnienia zbiera się również całe rozkwitające koszyczki kwiatowe, które po wysuszeniu w cieniu i przewiewie dają kwiat
mniszka pospolitego - Flos Taraxaci.

Sok mleczny, znajdujący się we wszystkich częściach rośliny, jest emulsją zawierającą jako podstawowy związek czynny rozpuszczalną gorzką substancję taraksacynę, o nie ustalonej dotąd budowie. Towarzyszą jej białka, żywica, inozyt, trójterpeny tarakserol i taraksasterol, cholina, laktucerol i kauczuk. Oprócz tych związków wykrytow korzeniach inulinę, fruktozę, kwasy organiczne, trójterpeny (m.in. β-amyrynę), garbniki, flobafeny, a także olejek eteryczny.

                                                
W liściach i kwiatach stwierdzono obecność żółtych barwników ksantofilowych, jak taraksantyny, i flawonoidów, a także soli mineralnych obfitujących w potas, magnez, siarkę i krzem.
Są również witaminy, zwłaszcza znaczne ilości wit. C. Przypuszcza się, że korzenie i ziele mniszka zawierają stymulatory biogenne, zbliżone do tych, które są w liściach aloesu.


Mniszek i jego przetwory działają w dwu podstawowych kierunkach, co wielokrotnie potwierdzono badaniami farmakologicznymi i klinicznymi. Pierwszym z nich jest pobudzający wpływ na wytwarzanie żółci przez wątrobę oraz ułatwienie jej przepływu przez drogi żółciowe do dwunastnicy. Następuje wówczas zwiększenie kurczliwości tych przewodów, zwłaszcza pęcherzyka żółciowego, i tym samym przeciwdziałanie zastojowi żółci.

Związki czynne mniszka mają również korzystny, aczkolwiek ograniczony wpływ na czynność wydzielniczą trzustki, a zatem i na normalizację całego procesu trawienia. Drugim kierunkiem jest działanie moczopędne, przede wszystkim przez zwiększanie przesączania w kłębkach nerkowych.
Ważna jest też zdolność niektórych substancji mniszka tworzenia rozpuszczalnych w środowisku wodnym kompleksów ze szkodliwymi metabolitami, powstającymi w organizmie człowieka. Jest to działanie odtruwające i oczyszczające, nazywane dawniej czyszczącym krew.

Ponadto mniszek powoduje rozkurcz niektórych mięśni gładkich, jeżeli są w stanie częściowego skurczu, co ma znaczenie w usprawnianiu przepływu żółci i moczu. Działa także nieznacznie przeciwcukrzycowo, pobudzająco na wydzielanie soku żołądkowego, a poza tym, co stwierdzono niedawno, zwiększa odporność organizmu, czyli jest środkiem immunoregulującym.

Zewnętrznie wyciągi z mniszka i świeży sok działają regenerujące na skórę, przyspieszają bliznowacenie i zanikanie uszkodzeń skóry
 
Przetwory z mniszka stosowane w zalecanych dawkach nie wywierają szkodliwego działania ubocznego.


Przetwory z mniszka stosuje się w wielu schorzeniach powodujących uszkodzenie wątroby i zmniejszenie wytwarzania żółci, zwłaszcza w stanach rekonwalescencji po wirusowym zapaleniu wątroby, po zabiegach na drogach żółciowych, w zastoju żółci w pęcherzyku żółciowym, w zagrożeniu kamicą żółciową i jej początkach.
Zaleca się je również w:

chorobach z upośledzeniem czynności kłębków nerkowych i zmniejszeniem dobowej ilości moczu,

w obrzękach spowodowanych niedomogą krążenia i nerek, pomocniczo w reumatyzmie, dnie (podagrze),

otyłości i niektórych chorobach skórnych, zwłaszcza u dorastającej młodzieży.


Ponadto jako środek uzupełniający, zwykle w połączeniu z innymi ziołami, stosuje się w stanach przedcukrzycowych oraz w początkach cukrzycy (łącznie z właściwą dietą).

Mniszek jest także stosowany w niedoborze soku żołądkowego, ogólnym osłabieniu organizmu u osób starszych i rekonwalescentów oraz w zwiększonej podatności na choroby infekcyjne i wirusowe.

                                                               


Zewnętrznie używa się mniszka do kąpieli kosmetycznych, a świeży sok mleczny do okładów na brodawki, kurzajki i kłykciny (podobnie jak sok z glistnika).


Kwiaty mniszka mają takie same własności co korzeń i ziele, lecz są godne polecenia, zwłaszcza w przewlekłym nieżycie jamy ustnej, gardła i oskrzeli.


Odwar z korzenia mniszka: 2 łyżki rozdrobnionego korzenia zalać 2 szklankami gorącej wody i odstawić do napęcznienia przez 1 godz. Następnie ogrzewać powoli do wrzenia i gotować pod przykryciem 3-5 min. Odstawić na 10 min i przecedzić. Pić 1/2-2/3 szklanki 2-3 razy dziennie na 1 godz. przed posiłkiem jako środek moczopędny i żółciopędny.


Wino z korzeni mniszka: rozdrobnić 30-40 g wysuszonych korzeni mniszka i zalać butelką (700 ml) białego wina gronowego. Pozostawić na 2 tygodnie, często wstrząsając. Przecedzić i pić po 1 łyżce lub 1 kieliszku do likieru 2-3 razy dziennie na 1 godz. przed posiłkiem jako środek pobudzający apetyt lub po jedzeniu jako ułatwiający trawienie.


Sok ze świeżych liści mniszka: zebrane wiosną młode liście mniszka lub całe rośliny z korzeniami wymyć w wodzie, rozłożyć, by obciekła woda, zemleć w maszynce do mięsa i wycisnąć sok przez płótno. Na 5 szklanek soku dodać 1 szklankę spirytusu dla utrwalenia, rozlać do butelek i przechowywać w lodówce. Pić sok, rozpoczynając od 1 łyżeczki dziennie w ciągu 10 dni (zmieszany z napojem owocowym lub kompotem), następnie zwiększać stopniowo do 4 łyżeczek dziennie i w końcu pić 3 razy dziennie po 1 łyżce stołowej.

Działa ogólnie wzmacniająco, uodporniające, odtruwające, zwłaszcza jako środek pomocniczy dla rekonwalescentów i osób w wieku podeszłym. Niekiedy zaleca się pić na wiosnę do 5-7 l soku w podanych dawkach.
 

Succ us Taraxaci (Herbapol), świeży sok z mniszka. Zaleca się dorosłym doustnie 30-40 kropli w 1 kieliszku wody 30 min przed posiłkiem 2-4 razy dziennie jako środek żołądkowy, trawienny i zwiększający przyswajanie składników pokarmowych

 

Zielony napój z liści mniszka: 2-4 liście mniszka pociąć na kilka kawałków i zmiksować w 1/2-2/3 szklanki napoju owocowego, mleka, kefiru lub jogurtu. Wypić rano i po południu między posiłkami jako środek ogólnie wzmacniający, witaminizujący i poprawiający cerę. Stosować wiosną przez 3-4 tygodnie.

                                                                  

              syrop z płatków mniszka po  tygodniu stania na słońcu na cukrze kokosowym z kilkoma kroplami propolisu


Syrop z kwiatów mniszka: zebrać świeżo rozwinięte koszyczki, wyskubać z nich żółte kwiaty, włożyć do słoika, przesypując warstwami cukrem, nieco je ugnieść, by zaczęły puszczać sok, wlać na wierzch 1 łyżkę spirytusu, dosypać cukru i odstawić na tydzień. Później przechowywać w lodówce nie dłużej niż 3-4 miesiące. Przyjmować powoli i stopniowo przełykać, najpierw po 1 łyżeczce syropu wraz z płatkami, zwiększając stopniowo do 3-4 łyżeczek dziennie. Działa korzystnie w przewlekłym nieżycie jamy ustnej, gardła i oskrzeli, z uporczywym kaszlem, bólem i obrzękiem.

***

W tym roku zdecydowałam zrobić syrop z płatków mniszka wg przepisu dr Ożarowskiego.

Zebrałam kwiaty pod koniec kwietnia z terenów czystych dalekich od dróg, to ważne, bo po co nam syrop z metalami ciężkimi. Kwiaty rozłożyłam na ściereczce żeby dać czas robaczkom na ewakuację. Co mnie zaskoczyło robaków było mało kilka mrówek i pająków:)

                                                     

Do słoja litrowego kładłam naprzemiennie płatki mniszka przesypane cukrem kokosowym.

Nie używajcie zwykłego białego cukru dbajcie o jakość swojego syropu. Możecie użyć miód, cukru kokosowego. Trzeba pamiętać ,że na lit tego cukru czy miodu idzie sporo u mnie jakieś 200g. Gdybym miała płynny miód zdecydowałabym się na niego. Unikajcie także gotowania miodu czy kwiatów mniszka taki syrop w zasadzie nie ma żadnych wartości, bo wysoka temperatura wszystko zniszczyła. Najlepiej zrobić taki syrop samodzielnie wiemy co w nim jest i mam z tego satysfakcję;)

Faktycznie w starych recepturach zawsze pojawia się cukier lub miód. Czytając forum dr Różańskiego ktoś zapytał się dlaczego receptury są z cukrem odpowiedź administratora była że i tak syropy stosuje się w małych ilościach więc nie jest to szkodliwe... mnie to jednak nie przekonuje cukier biały rafinowany zawsze będzie dla mnie trucizną.

                                        

                                     

Na litrowy słój zużyłam płatków z kopiastej miski (40x40x20cm) ze powyższego zdjęcia czyli naprawdę sporo. Płatki po przesypaniu cukrem kokosowym należy ubijać i kłaść następną warstwę, dla dorosłych można skropić wódką lub spirytusem ale w niewielkich ilościach.

                                     

                                                             

Efekt końcowy powyżej syrop zbrązowiał stał się gęsty. Zostawiłam go w tej postaci i schowałam w ciemne miejsce. Możesz syrop odsączyć z płatków czy kwiatów. W okresie jesiennym możesz go dodawać do ziołowej herbaty.

Na co należy zwrócić uwagę. Zamiast płatków mniszka możesz użyć całych główek kwiatków. Warto jest dodać nawet kilka kropli alkoholu czy propolisu na alkoholu, ponieważ alkohol zabezpieczy nam syrop przed ewentualną fermentacją i dodatkowo wyciągnie i utrwali całe dobro z kwiatów. Fermentacja występuje gdy kwiaty są wilgotne, tu akurat jest niewskazana. Gdy syrop stoi na słońcu co jakiś czas otwieraj zakrętkę i "przewietrzaj". Uważaj na mrówki bardzo lubią jego smak;)

 

DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE

Ze strony Dr Różańskiego można znaleźć informację o niepożądanych działaniach mniszka.

"...Jak podają szwajcarscy autorzy mniszek ma też działanie czasem niepożądane. Ja jestem zwolennikiem klasycznego, dawnego podejścia do ziół, podtrzymywania tradycyjnego stosowania, sprawdzonego i potwierdzanego niekiedy od setek lat. Nie wszystkie jednak i dawne i aktualne rewelacje podtrzymuję, często je weryfikuje, potwierdzam lub obalam. Większość badań weryfikujących prowadzę na zwierzętach, aby wykluczyć efekty placebo. Moje znane powiedzonko: “zwierze prawdę Ci powie, albo zioło zadziała, albo nie”, nie ma miejsca tutaj na marketing, reklamę i sugestie.

Jednakże niektóre współczesne osiągnięcia należy też przemyśleć, uwzględnić w konkretnym przypadku chorobowym, przynajmniej należy być świadomym pewnych zagrożeń i następstw stosowania. Otóż: wyciągi z mniszka hamują alfa-Tumor Necrosis Factor = TNF-alfa, czyli czynnik martwiczy nowotworów oraz hamują produkcję interleukinę-1.
 Jeśli mamy mieć czyste sumienie, zgodne ze współczesną wiedzą – nie należy polecać mniszka przy infekcjach wirusowych (np. przy wirusowym zapaleniu wątroby, AIDS) oraz nie polecać mniszka przy chorobach nowotworowych."

 

Źródło:

Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie  - Profesor Aleksander Ożarowski

http://rozanski.li/385/taraxacum-mniszek-w-fitoterapii-w-swietle-wsplczesnych-badan-mniszek-a-nowotwory-i-wirusy-czyzby-sprzyjal/



<< poprzedni artykuł następny artykuł >>

Dodawanie komentarzy do wpisu możliwe po zarejestrowaniu i zalogowaniu.

izla.pl 2015-17
Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie i rozpowszechnianie treści i zdjęć bez zgody autorki zabronione.